Friday, February 13, 2009

પ્રિયે,
પ્રેમ શું છે? પ્રેમ સનાતન સત્ય છે, લાગણી છે, સંબંધ છે, જીવનનો પર્યાય છે. દરેક વ્યક્તિએ પ્રેમ તો કરવો જ જોઈએ. પ્રેમ વિના વ્યક્તિ અધુરો છે, જીવન અધુરું છે. આપણી અધુરપ પૂરાય કે ન પૂરાય પણ પ્રેમ અધુરપનું મધુરપમાં રૂપાંતર કરે છે. પ્રેમ એક અનુભવ છે. ગમે ત્યાં, ગમે તેની સાથે પ્રેમની લાગણીનો સંબંધ અનુભવી શકાય છે.
તને પત્ર લખવો છે અને નથી લખવો. બધી જ વાતો કહેવી છે અને કશી જ વાત નથી કહેવી. બધી જ વાત કોઈ કદીયે કરી શક્યું છે ખરૂં? લાગણીની લિપિ પૂર્ણપણે કોરા કાગળ પર અંકિત થઈ શકે ખરી? એટલે જ પત્ર લખવાની સનાતન પ્યાસ હોવા છતાં પત્ર લખવાનું માંડી વાળું છું પણ આ વાત માંડી વાળી શકાય એવી પણ નથી. હું લખું છું, વલખું છું, લખું છું. સૂરજનું કિરણ રોજ સવારે સમુદ્રનાં જળ પર પોતાની લિપિ આંકવા માટે અથાક પ્રયત્નો કરે છે, થાકીને તે ફરી પાછું રાતનાં અંધકારમાં લપાઈ જાય છે પરંતુ તારા દિલનાં કિરણોએ મારાં હ્ર્દય પર પ્રેમની લિપિ અંકિત કરી દીધી છે.
કેટલાંક પ્રશ્નોનો જવાબ તો કદાચ તું જ આપી શકે. તારી પાસે કોઈ જાદુ છે? કોઈને પરવશ કરવાની કળા છે? કેમ મારાં આંખ-કાન-હ્ર્દય તને મળવા આટલા બધા અધીરાં અને આકળાં-બેબાકળાં બન્યાં છે?
મારે તો તને એકજ વાત કહેવી છે. તું આવ, અહીં આવ, પવનનાં તીરની ગતિ લઈને આવ. આ સાગરમાં મારી નાવ ડુબી જાય એ પહેલાં આવ. આ રાતનો અંધકાર જરી પણ નથી જીરવાતો. મારો આ સૂર તારા શબ્દ વિના ક્યાં લગી એકલો-અટુલો રઝળતો-ગાતો ફર્યા કરશે? મારે મારાં ગીતનું ગળું ભીંસીં નથી નાખવું. મારે તો મુક્તપણે ગાવું છે ગીત તારા પ્રેમનાં રેશમી બંધનનું.
હાથમાં તારો હાથ હોવો જોઈએ, જીવનમાં તારો સાથ હોવો જોઈએ. ચાલ, આપણે સ્મશાનગૃહમાં સ્મિત અને પ્રેમની અગ્નિ ચાંપીને વિરહ અને આંસુઅઓનો અગ્નીસંસ્કાર કરીએ.
હું આ પત્રનાં પ્રત્યુત્તરની પ્રતિક્ષા નહીં કરું કારણકે મારું હ્ર્દય પ્રતિક્ષા કરે છે તાર આગમનની.
લિ.
તારા પગરવનો પ્રતિક્ષાર્થી.....